Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

V 165. ΜΕΛΕΑΓΡΟΥ



Ἓν τόδε, παμμήτειρα θεῶν, λίτομαί σε, φίλη Νύξ,
ναὶ λίτομαι, κώμων σύμπλανε, πότνια Νύξ·
εἴ τις ὑπὸ χλαίνῃ βεβλημένος Ἡλιοδώρας
θάλπεται, ὑπναπάτῃ χρωτὶ χλιαινόμενος,
κοιμάσθω μὲν λύχνος, ὁ δ’ ἐν κόλποισιν ἐκείνης
ῥιπτασθεὶς κείσθω δεύτερος Ἐνδυμίων.


Μητέρα όλων των θεών, Νύχτα αγαπημένη,
σ’ εκλιπαρώ, σεβάσμια και κωμογυρισμένη,

όποιον κάτω απ’ τη χλαίνη της, στην Ηλιοδώρα πλάι

η θαλπωρή της σάρκας της τον κάνει ν’ αγρυπνάει,

Νύχτα, σβήσε το λύχνο τους, κι αυτός στην αγκαλιά της

ως άλλος Ενδυμίωνας ας κοιμηθεί κοντά της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου